Για το πορτρέτο, τη σιωπή και την άρνηση

Αυτό το project δεν προσπαθεί να ορίσει την ταυτότητα.
Προσπαθεί να απομακρυνθεί από αυτήν.

Αρνούμαι το πορτρέτο ως εξήγηση.
Αρνούμαι το πορτρέτο ως παράσταση.
Αρνούμαι το πορτρέτο που ζητά αποδοχή, ενσυναίσθηση ή επιβεβαίωση.

Το υποκείμενο δεν βρίσκεται εδώ για να εκπροσωπήσει τον εαυτό του.
Δεν βρίσκεται εδώ για να δείξει συναίσθημα.
Δεν βρίσκεται εδώ για να γίνει κατανοητό.

Το αντικείμενο, η στάση, το φως —
κανένα από αυτά δεν φέρει σταθερό νόημα.
Το νόημα δεν είναι ενσωματωμένο.
Είναι προβολή.

Δεν με ενδιαφέρει η καθαρότητα.
Με ενδιαφέρει η παρουσία.

Αυτές οι εικόνες δεν κατασκευάζονται για γρήγορη κατανάλωση.
Αντιστέκονται στο scroll.
Αντιστέκονται στο πλαίσιο.
Αντιστέκονται στην απαίτηση να “βγάζουν νόημα”.

Αυτό το Journal υπάρχει χωρίς εικόνες γιατί
η εικόνα δεν είναι η αρχή του έργου —
είναι το αποτέλεσμα αποφάσεων που πάρθηκαν στη σιωπή.

Τα πορτρέτα δεν θα εξηγήσουν τον εαυτό τους.
Δεν θα δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους.
Δεν θα συναντήσουν τον θεατή στη μέση.

Θα υπάρχουν απλώς.
Και τα υπόλοιπα δεν είναι δική μου ευθύνη.

—
Christos Kotsakis