Δεν ξεκίνησα αυτό το project για να δείξω πρόσωπα.Ξεκίνησα γιατί ένιωσα ότι τα πορτρέτα μιλούν πάρα πολύ. Σήμερα, το πορτρέτο συχνά προσπαθεί να εξηγήσει:ποιος είναι ο άνθρωπος, τι νιώθει, τι θέλει να πει, πώς πρέπει να τον δούμε.Σαν να φοβάται τη σιωπή.Σαν να φοβάται μήπως ο θεατής δεν “καταλάβει”. Κι όμως, η σιωπή είναι ίσως...

Όταν δεν εξηγεί ποιος είναι ο άνθρωπος,δεν καθοδηγεί το συναίσθημα,δεν προσφέρει αφήγηση ή λύτρωση. Έχουμε συνηθίσει το πορτρέτο να λειτουργεί σαν δήλωση.Να λέει κάτι ξεκάθαρο.Να μας βοηθά να αποφασίσουμε πώς πρέπει να νιώσουμε. Αλλά τι γίνεται όταν η εικόνα δεν συνεργάζεται; Όταν στέκεται εκεί, παρούσα αλλά κλειστή.Όταν δεν προσφέρει στοιχεία,δεν “ανοίγεται”,δεν μας συναντά στη μέση....