Δεν ξεκίνησα αυτό το project για να δείξω πρόσωπα.
Ξεκίνησα γιατί ένιωσα ότι τα πορτρέτα μιλούν πάρα πολύ.
Σήμερα, το πορτρέτο συχνά προσπαθεί να εξηγήσει:
ποιος είναι ο άνθρωπος, τι νιώθει, τι θέλει να πει, πώς πρέπει να τον δούμε.
Σαν να φοβάται τη σιωπή.
Σαν να φοβάται μήπως ο θεατής δεν “καταλάβει”.
Κι όμως, η σιωπή είναι ίσως το πιο ειλικρινές σημείο της εικόνας.
Σε αυτό το project, το πορτρέτο δεν λειτουργεί ως περιγραφή ταυτότητας.
Δεν ενδιαφέρεται να αποκαλύψει χαρακτήρα, συναίσθημα ή αφήγηση.
Λειτουργεί ως παρουσία — όχι ως εξήγηση.
Η εικόνα δεν έρχεται πρώτη.
Πρώτη έρχεται η απόφαση να αφαιρέσω:
να αφαιρέσω το προφανές,
να αφαιρέσω τη χειρονομία,
να αφαιρέσω την ανάγκη για νόημα.
Αυτό το Journal δεν θα δείξει φωτογραφίες.
Όχι ακόμη.
Ίσως και ποτέ, με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει.
Θα καταγράφει σκέψεις, επιλογές, αμφιβολίες.
Τη διαδικασία πριν την εικόνα.
Τη στιγμή που η φωτογραφία υπάρχει μόνο ως πιθανότητα.
Το πορτρέτο δεν χρειάζεται να λέει κάτι.
Χρειάζεται μόνο να υπάρχει.
Και αυτό, για μένα, είναι αρκετό.
—
Christos Kotsakis
Διαβάστε το μανιφέστο